µ
     


Ik ben opgevoed met het idee: “Af en toe moet je hard zijn voor jezelf als je iets wilt bereiken”.  Jarenlang heb ik gevloekt op die manier van leven. Nu ben ik er dankbaar om. Pa, ma, zus Ann : merci.

Mijn lagere school en middelbare periode overleefde ik op automatische piloot. Mijn vrije tijd propte ik vol met saxofoon, film, theater. Als ik in mijn theaterstoel zat,

verdween alles om me heen. Wat overbleef: het ademen van de acteurs, hun zweet, hun getier of hun geween. Ik keek en genoot. Hoe meer ik zag, hoe meer ik wou zien, hoe meer ik verlangde om van mijn stoel recht te staan om zelf het podium op te kruipen.  Ik werd een observeerster.  Mensen op de bus, leraren op school, vreemden op de straat. Iedereen moest aan mijn “nadoen-obsessie” geloven.

Lees verder >